ინტერვიუ >> ბარბარესთან დაგელოდები …
ბარბარესთან დაგელოდები …

„ბარბარესთან" შინაური სიმყუდროვეა. ქართული რეტრო მუსიკა ჟღერს და გახსენებს, რომ ყველა სნეულებაზე ძნელი სიყვარულია. არადა, აქ სულ სხვანაირად ფიქრობ...

შემოსვლისთანავე, სწორედ სიმყუდროვისა და ჰარმონიულობის შეგრძნება გიჩნდება. შემდეგ აკვირდები და ხვდები, რომ ამ ჰარმონიას კედლების ფერი, ავეჯი, აქსესუარები, თითოეული დეტალი ქმნის ერთმანეთთან უზუსტესი, იდეალური კომბინაციით. „ბარბარესთან" თითქმის ყველაფერი ისეა, როგორც მე-19 საუკუნის სალონურ შეხვედრებზე. ისე, როგორც ეს წარმოგვიდგენია; ისე, როგორც ეს მოგვწონს. მენიუც თითქმის უცვლელად იმეორებს მე-19 საუკუნის ცნობილი კულინარი ქალის, ბარბარე ერისთავი-ჯორჯაძის ხელით გულდასმით აკინძულ რეცეპტებს; იმეორებს მის კულინარიულ გამოცდილებასა და მიგნებებს. 

კითხულობ და საგონებელში ხარ, რომელ ერთს გაუსინჯო გემო. გადაწყდა: ბარბარეს „სასუსნაოები," „შჩუკა სატენით" და დესერტი. ლევანი, აქაურობის ავტორი, რესტორნის ერთ-ერთი საფირმო კერძის დაგემოვნების აუცილებლობაში მარწმუნებს. ესაა დამბალხაჭო ტარხუნით - ბარბარე ჯორჯაძისა და მისი სახელობის რესტორნის შეფ-მზარეულის ვერსიათა სინთეზი.

ვუსმენ ჩემს რესპოდენტებს და ვფიქრობ, რომ თუ არა საქმის დიდი სიყვარული, ასეთი, უცნაურობამდე სრულყოფილი სივრცე, უბრალოდ, ვერ შეიქმნებოდა. ქონდრის ჩაის კნეინა ბარბარეს რეცეპტითვე მომზადებული შოკალადის მუსის თანხლებით ვაგემოვნებ და მეჩვენება, არა, კი არ მეჩვენება, ვიცი, რომ არც ისე ძნელია სიყვარული.

ლევან ქოქიაშვილი და ლალი პაპაშვილი - სააგენტო „გასტრონავტის" დამფუძნებლები. 


- ლევან, როდის და როგორ აღმოჩნდით ამ სფეროში?

-პროფესიით იურისტი ვარ, მაგრამ სარესტორნო სფეროში 16 წლიდან მოვხვდი. თავიდან მიმტანად დავიწყე მუშაობა ერთ-ერთ რესტორანში. სტუდენტობის დროს ეს ზედმეტი ფულის შოვნის კარგი საშუალება იყო. ჯერ სხვაგან, ცოტა მოგვიანებით კი შარდენის ქუჩაზე ვმუშაობდი. შემდეგ იმავე რესტორნის მმართველი მენეჯერი გავხდი. პიარი და მენეჯმენტი მებარა. ჩემთვის ეს ძალიან წარმატებული პროექტი იყო. კონტაქტებიც ბევრი დაგროვდა. 

რაღაც ეტაპზე მივხვდი, რომ იურისტობას ეს საქმიანობა მერჩივნა. სკოლის პერიოდში დოგმები რომაა ‒ მაინცდამაინც იურისტი ან ექიმი უნდა გამოვიდეს შენი შვილი ‒ ჩემს ოჯახშიც იყო რაღაც ამდაგვარი. ამიტომ გასაკვირი არცაა, რომ იურისტობა დიდად არასდროს მაინტერესებდა. ვგრძნობდი, სარესტორნო სფეროში განვითარების კარგი პერპექტივა მქონდა და საქმეც საინტერესო იყო. მოკლე დროში მოხდა ყველაფერი. ალბათ, ისიც დამეხმარა, რომ კადრების დეფიციტი იყო ამ სფეროში. დღესაც არის, მაგრამ მაშინ, მითუმეტეს. მერე ახალ პროექტზე დავიწყე მუშაობა, „კოკა-კოლადან" მომივიდა შემოთავაზება. თბილისისა და გუდაურის მენეჯმენტი მებარა საკმაოდ დიდხანს. ასე დაიწყო და 12 წელია გრძელდება. დეტალურად ვიცი, რა ხდება სარესტორნო სფეროში არა ისე, როგორც ამას სხვაც აღიქვამს, არამედ შიგნიდან ‒ იმ ჭრილში, სადაც უბრალო დამკვირვებლის თვალით ბევრს ვერაფერს შეამჩნევ. ვიცი რით სუნთქავს მიმტანი, რას ფიქრობს, როცა კუთხეში დგას და გელოდება.

- რას ემსახურება თქვენი კომპანია „გასტრონავტი"?

-„გასტრონავტი" ორი წლის წინ დავაარსეთ. ის დაკავებულია სასტუმროების, რესტორნებისა და კაფეების ბიზნესგანვითარებით. უფრო ზუსტად, ესაა ბიზნესგანვითარების სააგენტო. ამ ეტაპზე, ძირითადად, რესტორნებთან ვთანამშრომლობთ, რომლებსაც კონცეფციის განსაზღვრა სჭირდებათ; ვეხმარებით, გარკვეული ისტორიის მქონე კვების ობიექტებს, სწორად განახლებასა და ეფექტურად მართვაში. „გასტრონავტის" მიზანია საქართველოს გასტრონომიაში შექმნას ხარისხიანი პროდუქტი, ასევე გააუმჯობესოს და დანერგოს სიახლეები უკვე არსებულ სფეროში. თანამშრომლობის პირველ ეტაპზე საშუალოდ ერთ თვეს ვანდომებთ მარტო იმის გარკვევას, რა უნდათ, როგორ. ძირითადად, ერთსა და იმავე პრობლემებს ვაწყდებით. ცვლილება რომ უნდათ, ეს იციან, მაგრამ რა მიმართულებით უნდა წავიდნენ, ვერ წარმოუდგენიათ და ზუსტად ამის განსაზღვრაში ვეხმარებით ჩვენ.

ვთქვათ, იტალიური რესტორანი მინდა მქონდეს. კარგი იტალიური რესტორანი. მაგრამ როგორ უნდა მივიღო საუკეთესო შედეგი, აი, მაგაზეა საუბარი. ვამუშავებთ ყველა დეტალს ‒ ექსტერიერიდან, ინტერიერიდან, მენიუდან დაწყებული, ჭიქითა და ჩანგლით დამთავრებული. ამას გავწერთ თავიდან ბოლომდე. მე მენეჯმენტი, სერვისი, ფინანსები მაქვს ჩაბარებული, ჩემს პარტნიორს ‒ ლალი პაპაშვილს კი ‒ დიზაინზე, შემოქმედებითი მხარე პასუხისმგებლობა აკისრია. ის დეტალურად გეგმავს ყველაფერს, ჩანაფიქრის შესაბამისი აქსესუარისთვის შეუძლია მთელი ქალაქი მოიაროს, ხშირად მშრალ ხიდზე ეძებს საჭირო დეტალს, რომელიც მაქსიმალურ შესაბამისობაში იქნება კონცეფციასთან, ამა თუ იმ სამზარეულოსთან. 

- თქვენ რომელ სამზარეულოს ანიჭებთ უპირატესობას? 

-მე ვფიქრობ, უმნიშვნელოვანესია ყველა რესტორატორმა ზუსტად იცოდეს, რომელი სამზარეულო უყვარს. როცა ამ კითხვას უსვამ, დაუფიქრებლად უნდა გიპასუხოს, კონკრეტული პასუხი გაგცეს. მე, მაგალითად, იაპონურ სამზარეულოზე ვარ შეყვარებული. ის, რასაც დედამიწაზე საუკუნეების წინ ვჭამდით, იაპონელებმა მაქსიმალურად  უცვლელი ფორმით შეინარჩუნეს. არ დაიწყეს ამ პროდუქტის შეწვა, არ შეცვალეს, არ გადააკეთეს, თერმული დამუშავების გარეშე შეინარჩუნეს და დღემდე მოიტანეს. მათი თევზეულის დიდი ნაწილი უმ მდგომარეობაშია, ერთი ბრინჯს ხარშავენ და იმასაც ძალიან დაბალ ტემპერატურაზე. უამრავი ახალი გემოს პოვნა შეიძლება იაპონურ სამზარეულოში და ეს ფანტასტიკურია! იტალიური სამზარეულოც ძალიან მიყვარს, მაგრამ თუკი იდეალურობაზე ვისაუბრებთ, იაპონია უალტერნატივოა ამ მხრივ ჩემთვის. ხარისხიან გემოში ვგულისხმობ ჯანსაღი, თერმულად ნაკლებად დამუშავებული, კონსერვანტებისა და ქიმიური დანამატებისგან თავისუფალი პროდუქტის მიწოდებას მომხმარებლისთვის. 

ლალი პაპაშვილი: ჩემს მშობლებს რესტორანი აქვთ მოსკოვში. ამდენად, ეს სფერო მეც ყოველთვის მაინტერესებდა. მშობლებს უნდოდათ, რომ სხვა განათლებაც მქონოდა. ისინი თვლიან, რომ სარესტორნო ბიზნესი არასტაბილურია. საინჟინრო ფაკულტეტი დავამთავრე და, ლევანის მსგავსად, მეც მივხვდი, რომ ჩემი პროფესია მაინცდამაინც არ მიზიდავდა. საერთოდ, იდეალური სამსახური ხომ ჰობია. ამ პრინციპით აღმოვჩნდი სარესტორნო სფეროში. 

როცა ლევანი გავიცანი, ჩვენი ინტერესები მარტივად დაემთხვა ერთმანეთს. მან კარგად იცის ეს სფერო, იცის სერვისის ნიუანსები. მეც, მშობლების სარესტორნო გამოცდილებიდან გამომდინარე, ძირისძირობამდე ვარ ჩახედული ისეთ საკითხებში, როგორიცაა სტუმრების სწორად მიღება, მათთვის სტუმართმოყვარე გარემოს შექმნა.

„გასტრონავტი" მუშაობს იმაზე, რომ ადამიანი კონცეპტუალურად მივიდეს ამა თუ იმ რესტორანში. ვთანამშრომლობთ კვების ობიექტებთან, რომელთა მეპატრონეებს სურვილი აქვთ რაღაც უკეთესობისკენ შეცვალონ.

- ლევან, რესტორანი „ბარბარესთან" თქვენი ერთ-ერთი წარმატებული პროექტია. როგორ შეიქმნა მისი კონცეფცია?

-რესტორანი „ბარბარესთან" მე-19 საუკუნის ქართველი საზოგადო მოღვაწის, კულინარი ქალბატონის, ბარბარე ერისთავი-ჯორჯაძის სახელს ატარებს. ბარბარე ჯორჯაძემ ერთ წიგნად შეკრა ქართული სამზარეულოს საგანძური, იმდროინდელ საზოგადოებას უამრავი ევროპული რეცეპტი გააცნო და საკუთარ წიგნში თავი მოუყარა ბევრ სასარგებლო რჩევას, პრაქტიკულ ცოდნას, ინფორმაციას პროდუქტების სწორად შერჩევაზე, საოჯახო და წვეულების სუფრების ორგანიზებაზე.

რესტორანი „ბარბარესთან" სტუმრებს სთავაზობს კერძებს ბარბარე ჯორჯაძის საგანძურიდან „სრული სამზარეულო," რომელიც 1914 წელს გამოიცა. რესტორნის დამფუძნებელი და მასპინძელი ქურასბედიანების 10-შვილიანი ოჯახია, რესტორნის კონცეფცია კი ჩვენმა სააგენტომ, „გასტრონავ

ტმა" შეიმუშავა. ამ რესტორნის მიზანია მყუდრო ოჯახური გარემოს შექმნით და ხარისხიანი მომსახურებით აღადგინოს და რაც შეიძლება მეტ ადამიანს შეაყვაროს ძველი ქართული სამზარეულო. 

მართალია, რესტორანი უკვე წარმატებით მუშაობს, მაგრამ ეს იმას არ ნიშნავს, რომ მისი განვითარება დასრულდა. სტრატეგიულად დღემდე ვთანამშრომლობთ მის მეპატრონეებთან, განვსაზღვრავთ რა როგორ უნდა გაგრძელდეს. რესტორანი ბავშვივითაა ‒ იბადება და გაზრდა უნდა. როცა ზრდასრული გახდება, მერე უკვე თვითონ იმუშავებს. დასავლეთში 5, 6, 7 წელი უნდა რესტორნის სათანადოდ ამუშავებას, ამის მერე იმკვიდრებს ის სრულფასოვან ადგილს. საქართველოში კი პირიქითაა ‒ რამდენიმე წლის მერე, როგორც წესი, აღარ მუშაობს. მიზეზი ხარიხის დეფიციტშია. როცა ძალიან ხარისხიანია ყველაფერი, ის დაძველდება და დროსთან ერთად კიდევ უფრო საინტერესო გახდება. სამწუხაროდ, საქართველოში მომხმარებელს ხშირად ატყუებენ, არამარტო შეფუთვის ‒ ექსტერიერ-ინტერიერის თვალსაზრისით, არამედ, კერძების მხრივაც კი.

ზვიად ქურასბედიანი, აქაურობის მეპატრონე, რესტორნისთვის პროდუქტს თავად არჩევს. თვითონ დადის კარტოფილის, ხორცის, პომიდვრისა თუ ხახვის საყიდლად. მუდმივად ვეძებთ კარგ, ხარისხიან პროდუქტს. მაგალითად, დამბალხაჭოს ‒ ჩვენს ერთ-ერთ საფირმო კერძს, ზემო ალვანში ერთი ოჯახისგან ვყიდულობთ. მახსოვს, მენიუში რომ შევიტანეთ და ჩვენს მომწოდებელს ალვანში მეორე თვეს 10 კილოგრამი მოვთხოვეთ, გაოგნდა. ახლა ისიც მაქსიმალურად ორიენტირებულია იმაზე, რომ შეუფერხებლად უზრუნველყოს მოწოდება. იმერეთიდან ჩამოგვაქვს იხვი, მისი ბარკალი გვაქვს მენიუში. ბევრი კერძის სახელ

წოდება ზუსტად ისე ჩავწერეთ, როგორც ბარბარე ჯორჯაძის რეცეპტებში იყო შემონახული. მაგალითად, „შჩუკა გატენილი" ‒ ესაა ქარიყლაპია ნიგვზის სატენით. სოციალურ ქსელში ვერ ხვდებიან და ხშირად გვწერენ, ჯერ ქართული ისწავლეთ და საჭმელებს მერე მიხედეთო. ამაზე ბევრს ვიცინით. ბარბარეს რეცეპტებიდანაა „სასუსნაოებიც". სწორედ ამ სახელით. შედარებისთვის ესპანური ტაპასები გამოდგება ‒ ერთგვარი წასახემსებელი ძირითადი კერძის წინ. მათ შორისაა, მაგალითად, გოგრის გულის ნადუღი, რომელიც სხვაგან არ გვხვდება. საამაყოა, ჯერ კიდევ როდის გვქონდა ქართულ სამზარეულოში მსგავსი რამ. ლევან კობიაშვილს, ჩვენს შეფ-მზარეულს, ყველაზე მეტად სწორედ ძველი, მივიწყებული გემოს პოვნა აინტერესებს. მისი მიგნებაა ჩვენი სტუმრების საყვარელი დამბალხაჭო ტარხუნით, რომელიც ამ თუშური პროდუქტის სიმძაფრეს ერთგვარად ანეიტრალებს და პიკანტურ გემოს სძენს მას.

ლალი პაპაშვილი: რესტორანი „ბარბარესთან" ძალიან მცირე ბიუჯეტიანი პროექტი იყო, მაგრამ დამკვეთს საუკეთესო შედეგის მოლოდინი ჰქონდა. ამდენად, დიდი გამოწვევა იყო ეს ჩვენთვის! დავხატე ჭურჭელი, რომელიც ამ სივრცისთვის წარმოვიდგინე, ასევე ჭაღი და აბაჟურები, რომლებიც თეკო ურუშაძემ დაამზადა. ჭიქის ფორმაც კი კონცეფციაში იყო განსაზღვრული. ოფიციანტის იმიჯი, მისი წინსაფარი, ფერები, ის, რომ მინდვრის ყვავილებით უნდა გაფორმებულიყო მაგიდები, როგორი უნდა ყოფილიყო საპირფარეშო ოთახი, ონკანი ‒ ყველა დეტალი გათვლილი იყო. 

- უცხოელ სტუმრებს რა მოსწონთ ყველაზე მეტად?

-აი, სწორედ ეს ძველი და გაცოცხლებული კერძები. ჟან პიერ გაბრიელი ‒ ბელგიელი ბლოგერი და საკვების ფოტოგრაფი მოხვდა აქ, მას წიგნი აქვს დაწერილი ეგზოტიკურ ქვეყნებზე და მათ თავისებურებებზე. ჩვენი კერძები გასინჯა და ორ კვირაში ლევან კობიაშვილი კორეაში მსოფლიოს ოცი შეფ-მზარეულის ყოველწლიურ შეკრებაზე მიიწვია. მთლიანად დაუფინანსა ეს ვიზიტი. ლევანმა აქაური მენიუ წაიღო: დამბალხაჭო, სასუსნაოები, ცხვრის ყველი, 800 ხინკალი გააკეთა. დამბალხაჭოზე გაგიჟდა ყველა!

- როგორ აფასებთ ქართული სამზარეულოს განვითარებას და მის პერსპექტივებს?

-არსებობს მსოფლიო სარესტორნო რუკა. სამწუხაროდ, ჩვენ არ მოვიაზრებით ამ რუკაზე. უცხოელებმა, თუ საქართველოში არ ჩამოვიდნენ და ჩვენი კერძები არ დააგემოვნეს, ასე, თეორიულად არაფერი იციან ქართულ სამზარეულოზე. ჩვენ მათთვის ეგზოტიკური ქვეყანა ვართ განუვითარებელი სამზარეულოთი. თუმცა ბოლო წლებმა უკეთესობისკენ შეცვალა ბევრი რამ. ქართველმა კულინარებმა გარკვეული ექსპერიმენტები დაიწყეს. მაგალითად, კრევეტების ჩაქაფულის მომზადება აზრად არავის მოუვიდოდა, თეკუნა გაჩეჩილაძემ კი წარმატებულად შეიტანა მენიუში. 

ქართულ კერძებში საოცარი, დაფარული გემოა. მე ვფიქრობ, იმდენად გემრიელი სამზარეულო გვაქვს, მონდომების შემთხვევაში მაქსიმალურად სწორად შეიძლება მისი, ისევე, როგორც ნებისმიერი სხვა სფეროს, განვითარება. მთავარია სათანადო ნაბიჯები გადაიდგას, მეტი სპეციალისტი გამოჩნდეს, მეტი გემოს მაძიებელი. დავინტერესდეთ, გავიგოთ, მოვიძიოთ, კითხვები დავსვათ ‒ ესაა მთავარი. 

უმნიშვნელოვანესია მომსახურების კულტურა. მენეჯერებისთვის, ბარმენებისა და მიმტანებისთვის ტრენინგებს ვატარებ, რომელსაც „ბედნიერი სტუმარი" ჰქვია. ეხება იმას, როგორ დახვდე ადამიანს, რომელიც შენთან შემოვა. მისალმების მერე უნდა ჰკითხო, რომელი გემო მოსწონს, რაიმეს მიმართ ალერგიული ხომ არაა. ადამიანების უმეტესობამ არ იცის, რომ სულ ხუთი გემო არსებობს ბუნებაში. ესენია: მწარე, მჟავე, მლაშე, ტკბილი და უმამი. დანარჩენი მათი ვარიაციებია. უმამი ბევრს არც გაუგია. დაახლოებით უმი თევზის არომატს წააგავს. 

იგივე ითქმის ღვინოზეც, რომელსაც პრაქტიკულად მთლიანად ეყრდნობა ქართული გასტრონომია. ყოველ ფეხის ნაბიჯზე მოისმენთ: ჩვენ ღვინის ქვეყანა ვართ! მაგრამ რატომ, რა ისტორიულ საფუძველზე, რა მტკიცებულებებით, ‒ ამაზე ერთეულებს თუ აქვთ პასუხი. ეს უმნიშვნელოვანესი მომენტია. ძალიან სასიხარულოა, რომ ღვინის კულტურის სწორ განვითარებას კარგი პირი უჩანს: უკვე დაიწყო პროცესი, რომლის შედეგად აქცენტი არა რაოდენობაზე, არამედ ხარისხზე კეთდება. შედეგსაც რადიკალურად განსხვავებულს ვიღებთ. 

მე თვითონ უსაზღვროდ, სიგიჟემდე მიყვარს ღვინო! სომელიე გახლავართ. როგორც ქართველი, დამაინტერესა ღვინის თემამ და რამდენიმე წლის წინ ბოლომდე ჩამითრია. WSET-ის („ღვინისა და მაგარი ალკოჰოლური სასმელების საგანმანათლებლო ფონდის") სერთიფიკატი მაქვს. 

- სხვა რესტორანში თუ შეხვედრიხართ აქაურ კერძებს? 

-ჯერ არ მინახავს, რომ რაღაც წაეღოთ და ისე მოემზადებინათ, როგორც „ბარბარესთან." თუმცა, ამასაც არ აღვიქვამ პრობლემად. თუ უნდა, წაიღოს, რატომაც არა! ეს სტიმულს გაძლევს, რომ განვითარდე, კიდევ უკეთესი და უფრო საინტერესო მოიფიქრო რამე. ყველაფერში ასეა: თუ ვერ იმეტებ, ესე იგი გეშინია, რომ ახალს ვეღარაფერს მოიგონებ. მე კი თვითონ პროცესი მიყვარს და მიღწეულით ბოლომდე კმაყოფილი არასდროს ვარ, საერთოდ არ დგება ასეთი მომენტი. რესტორანში ჯდომა, თუნდაც აქ, ჩემთვის სიამოვნება არაა, ვერ ვისვენებ. სულ რაღაც შენიშვნა მაქვს, მუდმივად რაღაცას ვაკვირდები, ვუკირკიტებ. ინფორმაციას, როგორც პრაქტიკული, ისე თეორიული თვალსაზრისით, ძალიან ბევრს ვიღებ. ბიბლიოთეკაში ვეძებ ყველაფერს, რაც ამ სფეროსთან კავშირშია, სიახლეებსაც ვეცნობი. საერთოდ, ყველაფერი დეტალებზე დგას. ადამიანმა რომ დაისვენოს, მას ძალიან უნდა მოუარო. დასავლეთში, მრავალი წელია ეს იციან ‒ ის, რომ ბალანსია მთავარი; რომ შედეგი ნიუანსებისგან იქმნება. სუფრაზე ხელს რომ დაადებ, შეხება სასიამოვნო უნდა იყოს. ამასაც კი გათვალისწინება უნდა. ესაა, ერთი შეხედვით, მარტივი ფსიქოლოგიური მომენტები, რაც მე, გარდა იმისა, რომ საქმეში მჭირდება, ძალიან მაინტერესებს კიდეც. 

- როგორ ფიქრობთ, რა თვისებები გეხმარებათ წარმატებაში? 

-იცით რა, მე, პაპამ და ბებიამ გამზარდეს. მეოთხე შვილს მეძახდნენ. დიდ სითბოში ვიზრდებოდი. შემდეგ საქართველოში ძალიან რთული პერიოდი დადგა. გაჭირვება, პურის რიგები ჩემს ოჯახსაც მტკივნეულად შეეხო. იმდენად რთულად, რომ დაახლოებით 14 წლის ასაკში საკუთარი თავის იმედზე დავრჩი. იმ დროიდან მივხვდი, რომ მთელი ცხოვრება მონდომებაა. როცა სხვადასხვა რამ ვცადე და ამ მონდომებამ გაამართლა, ასპროცენტიანი რწმენა გამიჩნდა იმის, რომ შეუძლებელი არაფერია! ადამიანის შესაძლებლობებს საზღვარი არ აქვს. ბევრს არ სჯეროდა, რომ თუნდაც ამ რესტორნიდან შეიძლებოდა რამე გამოსულიყო. 

ლალი პაპაშვილი: ინსპირაციად შეიძლება ნებისმიერი რამ იქცეს. მაგალითად, ფილმი „ალისა საოცრებათა ქვეყანაში" ვნახო და ამან ახალ, გიჟურ ემოციას მისცეს ბიძგი, რაც შემოქმედებით სფეროში ძალიან მნიშვნელოვანია. სრულყოფილებისკენ სწრაფვა განსაზღვრავს ბევრ რამეს: ან ყველაფერი, ან არაფერი ‒ აი, ასეთი მიდგომა. და შრომისმოყვარეობა, რა თქმა უნდა, რის გარეშეც არაფერი გამოდის. 

- ჯანსაღ კვებას რამდენად დიდ ყურადღებას აქცევთ? 

-21-ე საუკუნეში ძალიან უნდა მოვუფრთხილდეთ ადამიანის ჯანმრთელობას. ისედაც უამრავ რამეს ვჭამთ ცუდს, რაც გვიყვარს და გვგონია, კარგს ვყიდულობთ. დანამატებს გლეხიც კი მიეჩვია. სასუქებით აძლიერებს პროდუქტს. ჩემი აზრით, ნებისმიერი რესტორატორის მორალური პასუხისმგებლობაა ჯანსაღად აჭამოს თავის მომხმარებელს. 

მეც და ლალისაც ჭამა ძალიან გვიყვარს, მაგრამ სწრაფი კვების ობიექტებს მაქსიმალურად ვერიდებით. მინიმალურ ცხიმს ვიყენებთ. ლალი ძალიან გემრიელად ამზადებს, მე საერთოდ არ მეხერხება, მაგრამ დეგუსტატორი კარგი ვარ. ჯანსაღი პროდუქტები მაინტერესებს. სულ ვეძებ ინფორმაციას და „გასტრონავტის" ფეისბუქ ‒ გვერდზეც ხშირად ვაქვეყნებ, რომელი პროდუქტი რისთვისაა კარგი, რა ვიტამინებს შეიცავს და ა. შ. მაგალითად, ბე ვიტამინი ენერგიის აღმდგენია. კაკლის, ლობიოს სახით უნდა მივიღოთ. ამ ბალანსის დაცვაზე იდგა ისტორიულად ქართული სიჯანსაღე. დე ვიტამინი დიდი რაოდენობითაა თევზში და ვინც ამ ვიტამინს საკმარისად ვერ იღებს, დანამატის სახით უნდა მიაშველოს ორგანიზმს. ევროკავშირი, მაგალითად, ავალდებულებს მის მოხმარებას. 

ლალი პაპაშვილი: მე დაბალანსებული რაციონი მიყვარს. ქართული კერძებიდან ხაჭაპურის, სოუსის, ხარჩოს, მწვანე ლობიოს მომზადება შემიძლია. მიუხედავად იმისა, რომ მშობლებმა რუსეთში ქართული ენაც, ტრადიციებიცა და სამზარეულოც შეინარჩუნეს, მათთვის მაინც ძნელი წარმოსადგენი იყო, რომ საცხოვრებლად აქ დავბრუნდებოდი. არადა უკვე სამი წელია საქართველოში ვარ. ასე მოხდა. 




culinartmagazine.com



 

 

 

ფილტრაცია